در روز پنجشنبه 13/11/1390 جلسه نهم از دور بیست و پنجم کارگاههای آموزشی عمومی کنگره 60 منطقه اصفهان با نگهبانی مسافر منصور ، استادی مسافر رضا و دبیری موقت مسافر سید علی با دستور جلسه جهان بینی ، فرق نگاه مسافر و معتاد و همینطور اولین سال رهایی مسافر علیرضا کاظمیان راس ساعت 16:30 شروع به کار نمود.

ابتدا استاد چنین فرمودند که:

دستور جلسه همانگونه که اشاره شد جهان بینی و فرق نگاه مسافر و معتاد که من مختصر توضیحی در مورد آن خواهم داد. کلمه جهان بینی را من از همان دوران مدرسه مشکل داشتم و دید منفی ای نسبت به این کلمه داشتم و هیچ موقع تعریفش برایم واضح نمیشد تعریفی که از این کلمه در جزوه جهان بینی آمده این است که آنچه که ما نسبت به جهان احساس، ادراک ، دریافت و برداشت میکنیم را جهان بینی میگویند،من در سفر اولم میگفتم این جهان بینی چی هست احساس چه چیزی هست؟ادراک چه چیزی هست؟ تتا رسید به جایی که به این فکر ما در این جهان بینی به دنبال چه چیزی هستیم؟وقتی که مقداری جلوتر آمدم دیدم که اصلا بنیان کنگره روی جهان بینی بنا شده است و ما در جهان بینی به دنبال یادگیری قوانین بازی هستیم و یا بهتر بگویم به دنبال قوانین زندگی هستیم.و هر کدام از ما به علت این که قوانین زندگی را بلد نبودیم به دام اعتیاد افتادیم. یکسری خطوط قرمزی در زندگی انسان هست که هرگاه انسان از هرکدام از آنها تخطی کند تولید دردسر هم برای خود و هم برای اطرافیانش میکند.ما این قوانین و خطوط قرمز را در جهان بینی میشناسیم.و نکته مهم اینجاست که این قوانین ربطی به مصرف یا چیز خاص دیگری ندارد. من هنوز بعد از 6 سال که در کنگره هستم خیلی جا دارم تا این قوانین را یاد بگیرم و فکر هم میکردم که یاد گیری تنها کافیست اما آقا امین در یکی از سی دی ها اشاره میکنند که یادگیری کافی نیست بلکه باید به درک آن مطلب برسیم و درک کردن یعنی رفتن مطلب در ضمیر ناخودآگاه فرد.

اما در مورد فرق نگاه مسافر و معتاد باید عرض کنم که یک فرد مصرف کننده معتاد بیرون از کنگره همه چیز را از زاویه موادش نگاه میکند ، یعنی یک روزنه یا یک ترازو در ذهن خود به اسم مواد دارد و همه چیز را با مواد و مصرف موادش میسنجد و سه تفکر هم بیشتر ندارد یکی تهیه مواد دوم مصرف مواد و سوم توجیه مصرف مواد. اگر به یک مصرف کننده گفته شود برویم بهترین جای دنیا ولی مصرف نمیتواند بکند غیر ممکن است که این مطلب را قبول کند.به قول آقا امین اگر یک مصرف کننده را به بهترین جای دنیا ببری و خمار باشد برایش جهنم است اما اگر به بدترین جای ممکن مثلا کویر ببری و مواد داشته باشد انگار در بهشت به سر میبرد. حتی شخص معتاد در روابط عمومیش هم تمام افرادی که در کنار و اطرافش هستند کسانی هستند که به مصرف موادش کمک میکنند.کم کم کار به جایی میرسد که خدای آدم میشود مواد و فرد مصرف کننده هرچقدر که مذهبی هم باشد اگر خمار بود نمیتوانست حتی نماز بخواند. حال اگر شخصی با این تفکرات به کنگره بیاید و سفر خودش را شروع کند و تفکراتش همان تفکرات سابق باقی بماند به نظر من و همینطور کنگره نمیتواند درمان شود. در وادی دوازدهم مطلبی تحت عنوان تغییر ، تبدیل ، ترخیص آمده است و تا تغییر در نگرش انسان ایجاد نشود تبدیل و ترخیصی نخواهد بود.اولین تغییری که باید در نگرش انسان بوجود بیاید این است که مواد را به چشم نشئگی نگاه کند بلکه به چشم داروی درمان باشد و دنبال نشئگی هم نباشد.من همیشه این را گفته ام که اگر وقتی آمپول میزنی گفتی من باید از این آمپول لذت ببرم الآن هم دنبال لذت باش، یا اگر رفتی به دکتر گفتی این قرص را بخورم یا بکشم بیا با راهنما هم بر سر این موضوع بحث کن.ولی شخصی در کنگره موفق میشود که داد بزند رهایی را و تمنای دل داشته باشد برای رهایی. من همیشه این را به رهجوهایم میگویم که اگر یک دهم خواست برای مصرف را برای درمان داشتیم رهایی ما تضمین شده بود

اما در مورد علیرضا

علی عزیز از افرادی بود که واقعا تغییر نگاه در سفر اولش کاملا مشهود بود و یک چرخش 180 درجه ای داشت. یکی از خدمتگزارترین افراد کنگره بود من دوست نداشتم این پیام را برای تولدش بدهم ولی این پیام به نوعی من را رها نکرد چون در پیام آمده تلاش بیشتری کنید.من ندیدم که روزی درکنگره بلاتکلیف و بدون خدمت نشسته باشد.علی در آزمون کمک راهنمایی شرکت کرد و خود من از قبل مطمئن بودم قبول میشود، چرا که اکثر پیامهای کنگره را حفظ بود ، همه نوشتارهای کنگره را حفظ بود و این نشان دهنده تلاش خوب علی بود و جهان بینی را با بالاترین نمره قبول شد ولی نمیدانم چرا و حکمتش چه بود که امتحان فنی را قبول نشد ولی اگر که قبول میشد یکی از کمک راهنماهای خوب کنگره60 میشد.ما تفکرات و عقاید را نمیتوانیم دور ربیزیم ولی میتوانیم بایگانی کنیم علی خیلی خوب این کار را انجام داد.علی مشکلات خیلی زیادی داشت ما فکر میکنیم بچه هایی که اینجا تولد میگیرند یا رها میشوند در ناز و نعمت بوده اند حال اینکه اینگونه نبود علی مشکلات فراوانی داشت ، خیلای سختی داشت من واقعا دست نیروهای تخریبی را جلوی راه علی میدیدم و علی به کمک علم و دانشی که کسب کرده بود توانست مقاومت کند در برابر مشکلات.و یکی از چیزهایی که در مورد علی خیلی من را خوشحال کرد این بود که پدر علی زنده بود و علی رها شد و پدرش بود تا رهایی پسرش را ببیند.

آرزوی مسافر علی:

آرزوی دوم من برای سفر اولیها و تازه واردین عزیز و همه مصرف کننده هاست که آرزو میکنم روزی بتوانند این جایگاه رهایی و تولد را حس نمایند.

صحبتهای مسافر علی

بسم الله الرحمن الرحیم آنچه بائر است محبت است و آنچه نیست ظروف تهیست ، من که میگویم کلام خود نیست بلکه فردیست در جمع بیکران هستی که باورش کار هر کس نیست مگر معنای آن ، بداند که آن چیست ارابه ها را در بیکران به حرکت درآورید که نگهبانان ماورا به آنچه در زمین میگذرد نیازمندند بشکافید آنچه شکافتنی نیست در دل سنگ بروید و ترکیبها را جدا نمایید

سلام دوستان علی هستم یک مسافر

من امروز قصد دارم از سه تا مطلب گذشته خودم ، حال خودم و حقیقت درمان بگویم ، تمام دوستان مصرف کننده با این مطلب آشنا هستند که فرد مصرف کننده در ناامیدی ، جهل و حقارت هست و الفاظ ناشایستی که متاسفانه در جامعه برای فرد مصرف کننده استفاده میشود کم و بیش سر و کار دارد. من هم از آن قاعده مستثنی نبودم در بدترین شرایط بودم و ناامیدی زیادی داشتم . میتوانم بگویم مشکل جسمی نداشتم ولی از لحاظ روحی و روانی خیلی مشکل داشتم مخصوصا این که افسردگی داشتم.به دلیل شکستهایی که در زندگی خوردم رو بهخ مصرف مواد آوردم . بدترین شرایط و لحظات در زندگی من موقعی بود که پدر و مادرم متوجه اعتیاد من شدند برای خانواده افراد مصرف کننده واقعا خیلی سخت است که ببیند عزیزش در حال نابود شدن است ولی خودش متوجه این مطلب نیست . مادر یک سال و نیم دو سال به کنگره می آمد ولی اصلا به روی من نیاورد که مصرف کننده هستم و برای درمان خودم اقدام کنم. حدود یک ماه قبل از این که به کنگره بیایم رفتم دم مغازه و شروع به مصرف کردم پیک نیک را گذاشتم داشتم مصرف میکردم که مادرم  به مغازه آمد و گفتم که داشتم قیر میسوزوندم ولی جالب این بود که مادرم اصلا به رویم هم نیاورد تا این که به بهانه کلاسهای کنترل اعصاب به کنگره آمدم و وقتی دیدم حرف از مصرف مواد مخدر است از جهل خودم پیش خودم گفتم که من که معتاد نیستم که بیایم اینجا. برای گفتن از گذشته تا همین جا کافیه ولی از حال و درمان در کنگره ، اگر من اینجا هستم و به درمان رسیدم این مطلب را مدیون همه شما دوستان چه مسافران و چه همسفران هستم. من تا مدتی سفرم خوب نبود ولی چیزی که خیلی در راه درست شدن سفر من کمک کرد این بود که من روزی اعلام سفر کردم و همه من را تشویق کردم وقتی از کنگره خارج شدم عذاب وجدان عجیبی سراسر وجود من را فرا گرفته بود و پیش خودم میگفتم که من امروز حق الناس انجام دادم و دروغ گفتم از همان زمان بود که سفر من درست شد و خوب به جلسات آمدم.این هم از زمان حال. اما در مورد حقیقت درمان ، من باز هم تا زمانی که پدرم فوت کرد حقیقت درمان را خوب متوجه نشده بودم ، همه ما تجربه این مطلبل را داریم که شخص مصرف کننده در زمان سوءمصرف هرگاه کوچکترین ناراحتی ای بهش برخورد میکرد سریعا به فکر مصرف مواد می افتاد، زمانی که خبر فوت پدرم را شنیدم واقعا لحظات سختی بود و شکست روحی خیلی سختی خوردیم هم خودم و هم خانواده ام شاید باور نکنید ولی اصلا وسوسه مصرف مواد را نداشتم و حتی به فکرم هم خطور نکرد اگر مثلا یک بست تریاک یا شیره مصرف میکردم حالم خوب میشد واین مطلب را واقعا مدیون کنگره 60 هستم و مدیون دوستانی که در حال خرابیهایم کمکم کردند و با محبتی که به من داشتند نگذاشتند پیوند من با کنگره قطع شود. حدود 6 ماه بعد از رهاییم بود که پدرم فوت کرد واقعا جایش در این جلسه خالیست ولی من ایمان دارم که در این جلسه حضور دارد و با خوشحالی من و خانوادم او هم خوشحال است. جا دارد از راهنمایم تشکر کنم خیلی برای من زحمت کشیدند ، از راهنمای همسفرم تشکر میکنم . از همسفرانم مادر و خواهرانم تشکر میکنم. از داماد عزیزمان تشکر میکنم که همانطور که دوست من در دوران سوء مصرف بود در راه کنگره هم دوست خوبی بود، از مهندس دژاکام و همه خانواده کنگره60 تشکر میکنم ،از همه شما ممنونم.

همسفر نفیسه(راهنمای مادر علی):

سلام دوستان نفیسه هستم یک همسفر. خیلی خوشحال هستم که در این جشن حضور دارم خانم زهرا با داشتن سه مسافر خیلی صبور بودند. اسوه صبر هستند در لژیون من و الگوی نمونه برای هم لژیونیهایشان هستند و من مثل مادرم دوستشان دارم و از تجربیاتشان همواره استفاده کرده ام ، صحبت کردن در مورد خانم زهرا خیلی سخت است چون هیچ وقت من ندیدم از مسافرینشان گله ای بکنند و خیلی خوب حرکت میکردند. خانم زهرا و مسافرشان همواره خدمتگزاران واقعی کنگره بودند و بدون چشمداشت خدمت میکردند امیدوارم این رهایی گوارای وجودشان باشد ، از صمیم قلبم به علی آقا و زهرا خانم و در کل خانوادشان و کل کنگره 60 تبریک عرض میکنم خیلی ممنون .

همسفر زهرا(مادر علی):

سلام دوستان زهرا هستم همسفر علی ، من هم خیلی خوشحالم و خدا را شکر میکنم که راه کنگره را سر راه من قرار داد . وقتی به کنگره آمدم سه تا مسافر داشتم کلاسهای زیادی رفتم برای حل این مسئله ولی روز بروز اوضاع خرابتر میشد.و خدا را شکر به معجزات کنگره یک به یک پی بردم. خدا را شکر دو تا از مسافرینم به کنگره آمدند که یکی دامادم و دیگری همین علی آقاست . من به علی نگفتم اینجا مال درمان اعتیاد است و خدا را شکر آمد و آن چیزی را که باید از کنگره برداشت میکرد را برداشت کرد و این جای هزاران هزار بار شکر دارد. من هم مثل آقا رضا خدا را شکر پدر علی بود و رهایی علی را دید . پدر علی یک پدر نمونه و یک همسفر فوق العاده بود که جایش خیلی در اینجا خالیست. قبلا وقتی یک مصرف کننده میدیدم ازش احساس نفرت میکردم ولی حالا با آموزشهای کنگره به جایی که رسیدم که وقتی یک مصرف کننده میبینم پیش خودم میگویم این فرد یک بیمار است و از خدا آرزو میکنم که کنگره را پیش پای این فرد هم قرار دهد تا او هم درمان شود. من یک هفته بود خواب این لحظات را میدیدم و پیش خودم مشارکت میکردم ولی وقتی در این جایگاه قرار گرفتم همه حرفها فراموشم شد.در آخر جا دارد از آقای مهندس دژاکام ، خانم آنی ، از آقای پروانه ،از راهنمای خودم خانم نفیسه تشکر میکنم از مسافرم متشکرم . خیلی ممنون

مسافرعلی:

معذرت میخواهم من فراموش کردم یک مطلب را عرض کنم جا دارد از مرزبانان عزیز تشکر کنم هم این دوره و هم دوره قبل که برای من خیلی زحمت کشیدند.

پیام تولد علی

من هم به نوبه خودم و همین طور از طرف تیم وبلاگ نویسان نمایندگی اصفهان این روز عزیز و زیبا را به دوست خوب و عزیز خودم علی عزیز تبریک عرض میکنم همین طور به خانواده محترم علی و داماد عزیزشان و از خداوند برای مرحوم پدر علی جان علو درجات و رحمت و مغفرا را خواستارم

با تشکر همسفر صالح